Sprzęt instalacyjny stanowią: łączniki, gniazda wtyczkowe, wtyczki i bezpieczniki. Łączniki są to wszelkiego rodzaju wyłączniki (jedno-, dwu- i wielobiegunowe), przełączniki hotelowe, świecznikowe, schodowe. Pod względem budowy rozróżnia się łączniki puszkowe i drążkowe. Łączniki puszkowe wykonuje się jako bębenkowe, dźwigienkowe i przyciskowe. Pod względem budowy są one przystosowane instalowania na tynku lub pod tynkiem. W obwodach instalacyjnych bardziej obciążonych stosuje się wyłączniki warstwowe, zwane także pakietowymi, odznaczające się mocną budową. Wykonuje się je też jako przełączniki gwiazda – trójkąt. W obwodach o prądach przekraczających 15A stosuje się wyłączniki drążkowe. Gniazda wtyczkowe i wtyczki są przeznaczone do przyłączania do sieci odbiorników przenośnych. Dla usprawnienia pracy tego rodzaju urządzeń stosuje się tzw. styczniki, czyli łączniki, których styki są utrzymywane w stanie zamkniętym przez siłę zewnętrzną, wytwarzaną najczęściej przez elektromagnes sterowany zdalnie. Styczniki mają tę przewagę nad wyłącznikami, że umożliwiają nie tylko zdalne wyłączanie, ale także i włączanie obwodów przez otwieranie i zamykanie obwodu cewki elektromagnesu sterującego. Sterowanie zdalne odbywa się z pewnej odległości, tzn. że silnik napędowy i urządzenie sterujące w postaci przycisku znajdują się w znacznej od siebie odległości. Sprawne działanie styczników służących do częstych łączeń zapewniają samooczyszczające się styki, które podczas zamykania i otwierania ich ślizgają się po sobie, przez co usuwa się z ich powierzchni tworzące się tlenki metalu. Ponadto mają one urządzenia gaszące powstający łuk elektryczny. Styki główne stycznika umieszcza się zwykle w komorach łukowych wykonanych z materiału niepalnego. Ścianki komory oddzielają od siebie poszczególne bieguny faz stycznika i w ten sposób uniemożliwiają przerzut łuku z jednego bieguna na drugi. Komory przyczyniają się także do lepszego gaszenia łuku, a tym samym i chłodzenia styków. Systemy sterowania styczników są na ogół bardzo rozmaite. Rozważając schemat połączeń trójfazowego silnika indukcyjnego ze stycznikiem elektromagnetycznym wymienia się dwa obwody: główny i sterujący. Obwód główny łączy silnik z siecią za pośrednictwem stycznika zawierającego w każdej fazie styki, które są przytwierdzone do drążka ze stykiem pomocniczym i sprężyną przeznaczoną do rozwierania styków. Obwód sterujący zawiera: uzwojenie elektromagnesu, przyciski sterownicze wyłączający i załączający, umieszczone w miejscu skąd najdogodniej przeprowadzać sterowanie biegu silnika i wreszcie styki przekaźnika cieplnego. W czasie pracy silnika w obwodzie sterującym płynie prąd z fazy przez uzwojenie elektromagnesu, styki przekaźnika cieplnego, przycisk wyłączający, przycisk pomocniczy i do fazy. Po naciśnięciu przycisku wyłączającego przestaje płynąć prąd przez uzwojenie elektromagnesu i wówczas przeciwdziałanie sprężyny otwiera styki obwodu głównego i następuje odłączenie silnika. W przypadku przeciążenia zaczyna działać przekaźnik cieplny i następuje otwarcie styków w wyniku czego następuje odłączenie silnika. Dla uruchomienia silnika naciska się przycisk załączający (załącznik) wówczas elektromagnes wciąga drążek i następuje włączenie silnika. Opisane urządzenie nadaje się do włączania silników niedużej mocy. Przez umieszczenie dodatkowych przycisków pomocniczych można tworzyć zespoły stycznikowe, np. samoczynny przełącznik z gwiazdy w trójkąt, samoczynny rozrusznik do silnika pierścieniowego.